اگر فرد آگاهی انتخاب نشود، وزرای او هم افراد آگاهی نخواهند بود.
سینمای ایران در حال حاضر نیازمند حامی جدی است. این حامی می‌تواند رییس جمهور باشد.

محمود پاک نیت بازیگر با سابقه سینما، تئاتر و تلویزیون در گفت و گوی اختصاصی با خبرنگار قلم نیوز درباره نقش ریاست جمهوری در جریان سینمای کشور گفت : راس هرم این جریان رییس جمهور مملکت است. چرا که وزیر ارشاد هم توسط وی انتخاب می‌شود. این جریان مثل سناریویی است که یک بازیگر بر اساس آن انتخاب اولیه‌اش را انجام می‌دهد. وزیری که رییس جمهور برای حوزه فرهنگ و هنر انتخاب می‌کند، باید فردی آگاه به مسایل فرهنگی و هنری  باشد. من زمانی کارمند وزارت ارشاد بودم اما مدیر کل آنجا حتی نمی‌توانست از خانواده خود عکس یادگاری بگیرد، چه برسد به مسایل کلان فرهنگی و هنری!

وی افزود: کسی که مسئولیت امور فرهنگی ـ هنری را می‌پذیرد، باید بتواند شرایط موجود را تحلیل و ارزیابی کند. در این میان تنها مسئله « سینما » وجود ندارد، بلکه تمامی شاخه‌های هنری نیز مورد توجه است. در میان کاندیداها هم جای شکر دارد که مهندس موسوی هنرمند است. چرا که اگر فرد آگاهی انتخاب نشود، معاونین او هم افراد آگاهی نخواهند بود.

 بازیگر شخصیت حضرت یعقوب در سریال یوسف پیامبر (ص)درباره شرایط فعلی سینمای ایران گفت: سینمای ایران طی 30 سال اخیر فراز و نشیب‌های فراوانی را پشت سر گذاشته است، گاهی در دنیا مطرح بوده است ولی در حال حاضر و در برخی موارد خجالت‌آور است که این فیلم‌ها ساخته و سپس به اکران در می‌آید.

پاک نیت افزود: متاسفانه طی چند سال اخیر پشتوانه سینما به مقدار قابل توجهی کم شده است و به همین دلیل حضور سینمای اندیشمند فرهنگی، طی چند سال اخیر در جریان سینمایی کشور به شدت کم رنگ شده است. برخی از آثار در تخریب فرهنگ گام بر می‌دارند و این بازگشت به سینمای نازل مخرب پیش از انقلاب است. سینمای ایران در حال حاضر نیازمند حامی جدی است. این حامی می‌تواند رییس جمهور باشد، می‌تواند ارگان‌های مرتبط با حوزه‌های فرهنگی ـ هنری باشد، فرقی نمی‌کند، هر کس که برای فرهنگ جامعه دلش بسوزد، می‌تواند برای رشد و اعتلای سینمای ایران موثر واقع شود.

وی "رجعت سینمای ایران به فیلمفارسی‌های سینمای قبل از انقلاب " را " رخدادی ناگوار " خواند و افزود: سینما همانند یک رستوران است. رستورانی که در آن به ذائقه و سلیقه مخاطب توجه نکند و تنها به فکر سیر کردن شکم باشد، به طور حتم کسی به آن مراجعه نمی‌کند، و اگر هم کسی وارد آن شد، شاید به جای غذا به او زهر بدهد و این زهر می‌تواند بدن را به فساد بکشاند و در نهایت به مرگ او منتهی شود. کار سینما فقط پرداختن به مسایل حاشیه‌ای اجتماع نیست. در حال حاضر سینمای ما خالی از مضامین اجتماعی و سیاسی شده و سرمایه گذارانی که تنها به جیب خود فکر می‌کنند و نه به فکر ارتقای فرهنگ و شعور، در این شرایط می‌توانند کار کنند. سینمای ما نیازی به این افراد ندارد.