در حالی که اعضای هیأت دولت عملاً جزو رجال سیاسی و مدیران تراز اول کشور محسوب می‌شوند و اثرگذاری به مراتب بیشتری نسبت به نمایندگان مجلس یا معاونین قوه قضائیه دارند، ‌بسیاری از اعضای برکنارشده از دولت نهم، عملاً از عرصه مدیریت کشور محو شده‌اند.

به گزارش خبرنگار «آینده»، طی 30 سال گذشته از عمر جمهوری اسلامی بیش از 100 نفر فرصت حضور در هیأت وزیران را پیدا کرده‌اند که بسیاری از آنان را می‌توان فارغ از این مسئولیت جزو چهره‌های اثرگذار کشور دانست.

بازرگان، یزدی و سحابی از طیف ملی مذهبی، هاشمی رفسنجانی، ‌مهدوی کنی و ناطق نوری از روحانیت مبارز، موسوی، خاتمی، محتشمی و بهزاد نبوی از روحانیون مبارز و طیف چپ، زنگنه، کرباسچی و مهاجرانی از کارگزاران، عسگر اولادی، توکلی و نبوی از جناح راست، از جمله این افراد هستند که قبل و بعد از عضویت در هیأت دولت نیز از چهره‌های اثرگذار کشور بوده‌اند، اما بسیاری از اعضای هیأت وزیران در دولت نهم، قبل از انتصاب به پست ناشناخته بودند و پس از برکناری نیز عملاً از صحنه مدیریتی کشور و فضای نخبگان محو شده‌اند.

اگر چه تعدادی از  اخراجی‌های دولت نهم که تا کنون عبارتند از کاظمی، فرشیدی، ناظمی اردکانی، وزیری هامانه، رهبر، پورمحمدی، دانش‌جعفری، کردان، صفار هرندی، محسنی اژه‌ای، داوودی، صمصامی، رحمتی، نظیر پورمحمدی یا دانش‌جعفری پس از برکناری نیز در عرصه مدیریت کشور اثرگذار و مورد توجه بودند، اما اکثر آن‌ها به محض ترک میز، عملاً از میدان اثرگذاری محو شده و حتی نامی از آنان نیز شنیده نمی‌شود.

به طور نمونه پرویز داوودی که در سمت معاونت اول رئیس جمهور، رسماً بالاترین مقام دولت پس از رئیس جمهور و در حد و اندازه نخست‌وزیری در دیگر کشورها به شمار می‌آید، اگر چه در طول چهار سال گذشته عموماً نقشی تشریفاتی و ویترینی داشت، اما پس از ترک پست حتی نامی از وی شنیده نمی‌شود.

این موضوع نشان می‌دهد عمده اعتبار این افراد به پست‌های آنان است و شخصاً اثرگذاری و اعتبار چندانی ندارند.

انتصاب افرادی در این سطح در کابینه جدید، اگرچه کار رئیس دولت را در پیش‌بردن نظرات خود آسان می‌کند، اما وزن و اثرگذاری هیأت دولت را در مدیریت کشور کاهش می‌دهد و به ویژه در درون وزارتخانه‌ها، موجب کاهش سطح مدیریت و ضعف کارشان می‌شود.